Dwa latka + KONKURS

I kolejny rok wirtualnego istnienia macha mi na pożegnanie swoim najsmutniejszym miesiącem. Czas gna do przodu w zawrotnym tempie i nie mogę opędzić się od smutnej refleksji, że całe życie przecieka mi tak między palcami. Niby jestem już w miejscu, w którym zawsze chciałam być, ale dlaczego czasem tak trudno mi żyć z tym spełnieniem? Może przez obawę, że nic lepszego nie czeka już na mnie za kolejnym zakrętem? Podobno człowiek musi szukać kolejnych wyzwań, by być szczęśliwym. Nauczyliśmy się w to wierzyć. Swoje pasje przeliczamy na pieniądze. Zapominamy, czym jest czysta przyjemność.

Dlatego tak ważna jest dla mnie Kraina chwilowego zapomnienia. Tu mogę wygadać się bez skrupułów, pożalić, pomądrzyć... i w dodatku ktoś chce mnie słuchać:) Nie muszę się spinać ani stosować do rad i zaleceń, nie gonią mnie żadne terminy. Mam ochotę, to piszę, nie mam - robię coś innego bez wyrzutów sumienia. Jestem panią we własnym królestwie:) Cieszę się również, że przez Krainę wędruje coraz więcej miłośników dobrej literatury, chociaż czasami, muszę przyznać, brakuje mi prawdziwych, głębokich i trudnych rozmów o książkach. Kraina zawsze będzie miejscem, gdzie będę dawała upust swoimi emocjom, gdzie będę dzieliła się swoimi refleksjami na temat literatury i życia, gdzie będę szukała dobrego słowa i pociechy. Blog założyłam z egoizmu i dla czystej przyjemności i póki co nic się nie zmieniło. Mogę Wam obiecać, że zawsze będę pisała o ciekawej literaturze, niekoniecznie najnowszej, ale mającej w sobie to coś.

W tym jakże miłym dniu chciałabym się podzielić radością, która mnie wypełnia po sam czubek głowy, więc zapraszam do małego KONKURSU. Jako nagrodę proponuję książkę, którą na tegoroczne urodziny dostałam w dwóch egzemplarzach od dwóch ważnych osób w moim życiu (swoją drogą, ciekawy zbieg okoliczności). Książki są bez dedykacji, więc nie wiadomo, którą książkę oddaję, a zawartą w nich mądrość chętnie przekażę dalej:) A co to za książka?

Doppler właśnie stracił ojca. Pewnego dnia, jadąc przez las, spada z roweru. Półprzytomny zauważa, że jego myśli przestały krążyć wokół codziennych spraw, a zamiast tego wypełniła go cisza lasu. Upadek wywołuje jednak zupełnie nieoczekiwane skutki. Mimo, że ma żonę i dzieci, przenosi się do lasu, gdzie rozbija namiot. Tak rozpoczyna się jego samotne, surowe życie na łonie natury. Żeby zaspokoić głód zabija klempę, mimowolnie stając się przybranym ojcem osieroconego cielaka. Doppler i Bongo, bo tak nazywa się cielak, stopniowo się zaprzyjaźniają. Bongo, jako juczny łoś, nosi na swoim grzbiecie suszone mięso ze swojej matki, które Doppler wymienia w supermarkecie na odtłuszczone mleko, bez którego nie potrafi żyć.
"Doppler" to szalona, absurdalna i zabawna powieść, nie pozbawiona poważnych podtekstów i krytyki współczesnego społeczeństwa konsumpcyjnego [Merlin].

Pewnie wielu z Was czytało już tę książkę, ale jeśli wciąż jest przed Wami i chcecie ją posiąść, zachęcam do odpowiedzi na "proste" pytanie: jaka jest najważniejsza książka w Waszym życiu i dlaczego. Wystarczy jedno zdanie, o ile uda Wam się całą istotę zamknąć w kilku słowach. A jeśli książkę już macie, ale mimo wszystko chcecie zastanowić się nad tym pytaniem, zachęcam do zostawienia komentarza. Na odpowiedzi czekam do północy w sobotę, losowanie w niedzielę. Anonimowych uczestników zabawy proszę o podanie maila.

ZAPRASZAM!